Leżałem na łóżku w pokoju numer czternaście, na oddziale kardiologii, z igłą w ręce i z myślą, że zaraz zwariuję. Serce mi się uspokoiło, ciśnienie zjechało, ale głowa nie. W głowie miałem gonitwę. Rachunki. Firmę, którą prawie straciłem. Matkę w domu opieki, która nie poznawała mnie od pół roku. Córkę za granicą, która dzwoniła raz w miesiącu, bo tak wypadało. I tę cholerną ciszę między mną a światem, która mnie dopadła, kiedy tylko przestałem biegać. Wtedy, w tej szpitalnej sali, ktoś z sąsiedniego łóżka powiedział, że jak nie mogę spać, to mam sobie poszukać vavada mirror i pograć, bo to lepsze niż gapienie się w sufit. Pan Zdzisiek. Siedemdziesiąt lat, dwa zawały, a i tak śmiał się najgłośniej na całym oddziale.Nie wierzyłem mu. Myślałem, że to jakiś stary dziwak, który chce mnie wciągnąć w głupoty. Ale trzeciej nocy, kiedy pielęgniarka przyszła o drugiej zmierzyć mi ciśnienie, a ja i tak nie zmrużyłem oka, przypomniałem sobie jego słowa. Wyciągnąłem telefon. Wpisałem vavada mirror. I zacząłem klikać. Nie miałem pojęcia, co robię. Zero pojęcia. Ekran był mały, przyciski niewygodne, a ja czułem się jak intruz we własnym życiu. Wpłaciłem sto złotych, bo tyle akurat miałem na koncie. I przegrałem w dziesięć minut. Wszystko. Do zera. Pomyślałem: no i masz, stary durniu, nawet w szpitalu potrafisz sobie popsuć nastrój.Ale następnej nocy wróciłem. Nie dlatego, że chciałem się bogacić. Wróciłem, bo przez te dziesięć minut, kiedy grałem, nie myślałem o niczym innym. Nie myślałem o firmie, o matce, o córce, o tym, że moje życie wygląda jak lista rzeczy, których nie udało się dopilnować. Po prostu patrzyłem na te kolorowe kółka i cyferki. I to było dziwnie kojące. Kolejnej nocy znowu zajrzałem na vavada mirror. I znowu. Wpłacałem po pięćdziesiąt, po sto złotych. Czasem wygrałem, czasem nie. Ale przestałem się tym przejmować. Bo to nie chodziło o pieniądze. Chodziło o to, że przez dwadzieścia, trzydzieści minut dziennie nie byłem tym facetem, który wszystko zawalił. Byłem kimś, kto siedzi i gra. Po prostu.Pan Zdzisiek patrzył na mnie z tym swoim uśmiechem i mówił: no widzisz, młody, każdy ma swój sposób na ucieczkę. On miał swoje. Ja miałem swoje. I wcale nie czułem się z tym źle. Przynajmniej na początku. Bo potem, jak już wyszedłem ze szpitala i wróciłem do mieszkania, do tej pustej kuchni z jednym kubkiem i jednym krzesłem, zrozumiałem, że vavada mirror to nie ucieczka. To tylko przerwa. Taka jak papieros na balkonie. Jak drzemka przed telewizorem. Jak telefon do córki, który trwa trzy minuty i kończy się ciszą. Ale czasem właśnie taka przerwa ratuje człowieka od czegoś gorszego. Od decyzji, których nie da się cofnąć. Od słów, których nie da się wymazać.Pamiętam jedną noc, już po wyjściu ze szpitala. Siedziałem przy stole, przed laptopem, i nagle zobaczyłem, że wygrałem prawie trzy tysiące złotych. Trzy tysiące. Dla mnie to był wtedy ogrom. Ale nie skakałem z radości. Nie krzyczałem. Siedziałem i patrzyłem na ten ekran, a po policzkach płynęły mi łzy. Bo pomyślałem o córce. O tym, że mogę jej wysłać te pieniądze i napisać, że to od taty, tak po prostu, bez okazji. I wysłałem. A ona odpisała po dwóch godzinach: dzięki, tato. Dwa słowa. Ale to były pierwsze dwa słowa od bardzo dawna, które nie brzmiały jak obowiązek. Więc może to głupie, ale vavada mirror dało mi coś, czego nie dały mi rozmowy z psychologiem, tabletki na sen ani te wszystkie mądre książki, które kupowałem i nigdy nie czytałem do końca.Nie mówię, że to lekarstwo. Nie mówię, że to droga do szczęścia. Mówię tylko, jak było. Zacząłem grać, żeby nie myśleć. A skończyłem na tym, że dzięki tym kilku wieczorom przy vavada mirror odzyskałem kontakt z córką. I ze sobą. Bo kiedy przegrywałem, uczyłem się, że można przegrać i iść dalej. A kiedy wygrywałem, uczyłem się, że czasem los daje człowiekowi coś dobrego, nawet jeśli ten człowiek już dawno przestał w to wierzyć. Dziś mam inne życie. Nie idealne. Ale inne. I czasem, kiedy siedzę wieczorem z herbatą i patrzę na ten ekran, myślę o panu Zdziszku. Śmiał się, że każdy ma swój sposób. Miał rację. Miał cholerną rację.