O vaxt həyatım elə bir hala düşmüşdü ki, hər axşam işdən evə qayıdanda divana uzanıb tavana baxmaqdan başqa heç nə etmək istəmirdim. Boşanmadan sonra kirayə götürdüyüm o kiçik mənzildə divarlar sanki üstümə gəlirdi. Dostlarım zəng edirdi, amma cavab vermək istəmirdim. Anam deyirdi "oğlum, özünü yığışdır", amma heç kim başa düşmürdü ki, mən sadəcə olaraq real həyatdan qaçmaq istəyirdim. Elə o günlərdə az mostbet saytı ilə tanış oldum. Təsadüfən telefonumda reklam gördüm, əvvəlcə fikirləşdim ki, bu da o aldadıcı saytlardan biridir. Amma nəsə məni çəkdi. Bəlkə də o an içimdəki boşluğu nə iləsə doldurmaq ehtiyacı idi.İlk dəfə qeydiyyatdan keçəndə əl çəkən kimi qorxdum. Ürəyim döyünürdü, sanki nəsə qadağan bir iş görürdüm. İlk depozitimi otuz manat qoydum. Elə bilirdim ki, bu pulu birbaşa itirəcəyəm. İlk oyunum avtomatlardan biri idi, adını da xatırlamıram. Ekranda fırlanan simvollar, arxa fonda çalan o səs... Qulaqlıq taxdım ki, qonşular eşitməsin. Gülməli səslənir, indi düşünəndə. Amma o vaxt elə hiss edirdim ki, bütün dünya məni izləyir. Bir neçə dəqiqə içində balansım sıfırlandı. Ürəyim sıxıldı. Deyəsən yenə uduzdum, deyə düşündüm. Amma nəsə məni dayandırmadı. Bir az da qoymaq qərarına gəldim. Bu dəfə qırx manat. Və elə həmin gecə ilk dəfə böyük uduş əldə etdim. Yüz iyirmi manat! O an hiss etdiyim sevinci sözlərlə ifadə edə bilmərəm. Sanki bütün problemlərim bir anda yox oldu. Gecə saat üçdə mətbəxdə oturub öz-özümə gülürdüm. Axmaq səslənir, bilirəm, amma o an mənə elə gəldi ki, həyatda nəsə yaxşılıq da var.O gecədən sonra az mostbet mənim üçün sadəcə oyun saytı deyildi. Bu, bir növ qaçış yolu idi. İşdə problem olanda, axşam oturub bir neçə oyun oynayırdım. Darıxanda, yorulanda, özümü tək hiss edəndə — həmişə telefonu açıb ora girirdim. Bəzən udurdum, bəzən uduzurdum. Amma maraqlı olan o idi ki, uduzanda da o qədər də pis hiss etmirdim. Çünki mən pul üçün deyil, o hiss üçün oynayırdım. O qısa anlıq azadlıq hissi üçün. Bilirsiniz, elə vaxtlar olur ki, real həyatda heç nəyə nəzarət edə bilmirsiniz. Amma oyunda hər şey sizin əlinizdədir. Düyməyə basırsan, nəticə gəlir. Bəzən istədiyin kimi, bəzən yox. Amma hər halda sən qərar verirsən.Bir dəfə gecə saat ikidə böyük uduş götürdüm. Beş yüz manat. O vaxt maaşım ayda altı yüz manat idi. Yəni bir gecədə demək olar ki, bir aylıq maaşımı qazandım. Oturub ağladım. Həm sevincdən, həm də axmaqlığımdan. Çünki başa düşdüm ki, mən əslində həyatdan qaçıram. Amma bu qaçış mənə nəsə verirdi. Bir növ terapiya kimi. Bəlkə də səslənir qəribə, amma az mostbet mənim üçün bir növ sığınacaq oldu. Orada məni heç kim tanımırdı, heç kim mühakimə etmirdi. Sadəcə mən və ekran. Və hər dəfə o düyməyə basanda bir anlıq unudurdum ki, sabah işə getməliyəm, kirayəni ödəməliyəm, keçmişlə barışmalıyam.Təbii ki, hər şey mükəmməl deyildi. Bir dəfə ard-arda beş gün uduzdum. Ümumi itkim iki yüz manatdan çox idi. Həmin gün özümə söz verdim ki, bir daha oynamayacağam. Telefonu bir kənara atdım, gedib duş qəbul etdim, özümə yemək bişirdim. Amma axşam oldu, yenə oturdum. Bu dəfə fərqli oyun seçdim. Və bax, o gecə qazandım. Üç yüz manat. Elə bil kainat mənə deyirdi ki, davam et. Bilmirəm, bəlkə də bu sadəcə təsadüf idi. Amma mən o an inandım ki, bu sayt mənə nəsə vermək istəyir. Nə bilim, bəlkə də sadəcə ümid.İndi geriyə baxanda düşünürəm ki, o vaxtlar mən sadəcə köməyə ehtiyacım var idi. Və az mostbet mənə o köməyi verdi — özüməm qaçmaq üçün bir yer. Bəlkə də bu ən sağlam yol deyildi, amma məni o qaranlıq günlərdən çıxardı. İndi daha yaxşıyam. İş tapdım, yeni dostlar qazandım, hətta bir neçə dəfə görüşə getdim. Amma yenə də bəzən axşamlar telefonu açıb ora girirəm. Çünki o hiss hələ də oradadır — o qısa anlıq azadlıq, o kiçik qələbə hissi. Və bilirsiniz nədir ən maraqlısı? Mən artıq uduzmaqdan qorxmuram. Çünki başa düşdüm ki, həyatda ən böyük uduş — özünü tapmaqdır. Qalan hər şey sadəcə rəqəmlərdir.