Δεν θυμάμαι ακριβώς πότε άρχισα να ψάχνω διέξοδο. Θυμάμαι μόνο ότι το vavada registration ήταν το πρώτο πράγμα που έκανα αφού κλείδωσα την πόρτα του δωματίου μου εκείνο το βράδυ του Νοεμβρίου. Ήμουν τριάντα οκτώ χρονών, είχα χάσει τη δουλειά μου στο λογιστήριο δύο μήνες πριν, και το διαμέρισμα μύριζε υγρασία και αποτυχία. Η γυναίκα μου είχε φύγει για το πατρικό της, «για λίγες μέρες», όπως είπε, αλλά ήξερα ότι οι λίγες μέρες θα γίνονταν εβδομάδες. Ο γιος μου τηλεφωνούσε κάθε βράδυ, αλλά οι συνομιλίες μας είχαν γίνει σύντομες, σχεδόν τυπικές. Τι να του πω άλλωστε; Ότι ο μπαμπάς κάθεται στο σκοτάδι και κοιτάει τα σκουπίδια στο πιάτο;Εκείνο το βράδυ, λοιπόν, άνοιξα τον υπολογιστή. Δεν το είχα σχεδιάσει. Δεν ήμουν ποτέ τύπος του τζόγου. Αλλά κάτι με τράβηξε. Ίσως η διαφήμιση που είδα κατά λάθος, ίσως η ανάγκη να νιώσω κάτι διαφορετικό από το βάρος στο στήθος. Το vavada registration μου πήρε λιγότερο από δύο λεπτά. Ήταν τόσο απλό που με τρόμαξε. Έβαλα ένα μικρό ποσό, σχεδόν διστακτικά, σαν να ζητούσα συγγνώμη από τον εαυτό μου. Και μετά κάθισα να κοιτάω την οθόνη.Οι πρώτες μέρες ήταν χάλια. Τα πρώτα είκοσι ευρώ χάθηκαν σε δέκα λεπτά. Θυμάμαι να γελάω πικρά, μόνος στο δωμάτιο, με τον ήχο του ανεμιστήρα να είναι η μόνη παρέα. Ένιωθα ηλίθιος. Πραγματικά ηλίθιος. Σκέφτηκα να τα παρατήσω. Αλλά κάτι με κρατούσε. Δεν ήταν η ελπίδα να κερδίσω. Ήταν ότι εκείνη την ώρα, όσο η ρόδα γύριζε ή τα φρουτάκια έτρεχαν, δεν σκεφτόμουν τίποτα άλλο. Ούτε το ενοίκιο, ούτε τη μάνα μου που με ρωτούσε αν βρήκα δουλειά, ούτε τα μάτια του γιου μου στο τηλέφωνο. Μόνο την επόμενη κίνηση. Μόνο τον επόμενο αριθμό. Ήταν σαν να πάτησα παύση στη ζωή μου.Και μετά, μια Τρίτη βράδυ, κάτι άλλαξε. Είχα μπει σε ένα παιχνίδι με κάρτες, δεν θυμάμαι καν το όνομά του. Είχα φτάσει στο τελευταίο μου πενηντάρικο για εκείνη την εβδομάδα. Το vavada registration μου φαινόταν πια μια μακρινή ανάμνηση, απλώς η πόρτα που είχα περάσει για να μπω σε αυτόν τον μικρό κόσμο. Πάτησα το κουμπί χωρίς να περιμένω τίποτα. Και ξαφνικά, η οθόνη γέμισε χρυσά φώτα. Δεν κατάλαβα αμέσως τι έγινε. Νόμιζα ότι ήταν κάποιο διαφημιστικό μήνυμα. Αλλά όχι. Είχα κερδίσει. Όχι εκατομμύρια, όχι κάτι που θα άλλαζε τη ζωή μου για πάντα. Αλλά αρκετά για να πληρώσω το ενοίκιο, να στείλω λίγα χρήματα στη γυναίκα μου, να πάρω ένα καλό δώρο για τον γιο μου. Έμεινα να κοιτάω την οθόνη για ώρα, με τα χέρια μου να τρέμουν ελαφρώς.Το περίεργο δεν ήταν τα χρήματα. Ήταν το συναίσθημα. Για πρώτη φορά μετά από μήνες, ένιωσα ότι κάτι καλό μπορούσε να συμβεί. Ότι δεν ήμουν καταδικασμένος να είμαι ο άνθρωπος που κάθεται στο σκοτάδι. Την επόμενη μέρα, τηλεφώνησα στον γιο μου και του μίλησα για μισή ώρα. Του είπα για ένα βιβλίο που διάβασα, για έναν περίπατο που έκανα, για το ότι σκεφτόμουν να ψάξω για δουλειά σε άλλο τομέα. Δεν του είπα για το παιχνίδι. Αλλά εκείνος κατάλαβε ότι κάτι είχε αλλάξει. «Μπαμπά, ακούγεσαι πιο... ζωντανός», μου είπε. Και είχε δίκιο.Δεν λέω ότι το παιχνίδι μου έλυσε τα προβλήματα. Δεν το κάνει ποτέ. Το ενοίκιο πληρώθηκε, αλλά η δουλειά δεν βρέθηκε αμέσως. Η γυναίκα μου γύρισε, αλλά οι συζητήσεις μας ήταν ακόμα δύσκολες. Ωστόσο, κάτι άλλαξε μέσα μου. Κατάλαβα ότι έψαχνα για μια πόρτα διαφυγής, ένα μέρος να κρυφτώ όταν η πραγματικότητα γινόταν πολύ βαριά. Και το vavada registration ήταν απλώς αυτό: μια πόρτα. Δεν ήταν η λύση, αλλά ήταν ένα διάλειμμα. Ένα διάλειμμα που μου έδωσε την ανάσα που χρειαζόμουν για να συνεχίσω.Τώρα, μήνες αργότερα, παίζω ακόμα, αλλά με μέτρο. Δεν το βλέπω πια ως απόδραση από τη ζωή μου. Το βλέπω ως ένα μικρό παράθυρο, ένα διάλειμμα από την πίεση. Ξέρω ότι αν το αφήσω να με καταπιεί, θα χάσω τα πάντα. Αλλά ξέρω επίσης ότι εκείνο το πρώτο βράδυ, όταν έκανα το vavada registration, δεν έψαχνα για χρήματα. Έψαχνα για ελπίδα. Και την βρήκα, όχι στην οθόνη, αλλά μέσα μου. Η οθόνη ήταν απλώς ο καθρέφτης που μου την έδειξε.Το ηθικό δίδαγμα; Δεν ξέρω αν υπάρχει. Ίσως απλώς να θυμάσαι ότι όταν τρέχεις μακριά από τη ζωή σου, μπορεί να βρεις κάτι που δεν περίμενες. Και μερικές φορές, αυτό το κάτι είναι αρκετό για να γυρίσεις πίσω πιο δυνατός.